چند وقت پیش کیف پولم را دزد زد. خیلی پول توش بود، به علاوه یه عالمه مدرک مثل گواهینامه و کارت عضویت جاهای مختلف و... توی جاعکسیش هم عکس شوهر و پسرهام بود تا موقع پول دادن  چشمم به عکسشون بیفته.
مجبور شدم یه کیف دیگه بردارم. .
در اولین خریدی که کردم و خواستم پول بدم  در جاعکسی کیف پول چشمم به عکس زنی خورد که هر چه فکر کردم نشناختمش. گیج شدم. این زن کی بود؟ اما چرا... با کمی دقت نگاهش به نظرم آشنا اومد. آشنایی که انگار چند قرن بود ندیده بودمش؟ کی این‌قدر پیر شده بود و من نفهمیده بودم...
فروشنده برای گرفتن پول دستش دراز بود و من به عکس خیره شده بودم. نفهمیدم چطور پول شمردم و بهش دادم.

در راه به عکس نگاه می‌کردم.یک‌دفعه توی دلم داد زدم وای خدای من... این که  عکس خودمه. چرا خودم رو نشناخته بودم؟
من  مدت‌ها بود به خودم نگاه نکرده‌ بودم.
به یاد میارم که صبح‌ها بدون نگاه به چهره‌ام با سرعت مویی شانه می‌زنم  و  آرایش ملایمی می‌کنم  و باعجله می‌روم تا  به امورات خونه و اهالی خونه ‌برسم. از صبح تا شب چهره‌ی  شوهر و پسرهام جلوی رومه و بیرون از خانه هم موقع خرید عکسشون جلوی چشمم.
کیفم بعدا بدون پول ولی باعکس شوهرم و پسرهام پیدا شد. اما درس بزرگی از این ماجرا گرفتم. اینکه من نباید خودمو فراموش کنم.
هنوز با کیفی که عکس خودم در اونه می‌رم خرید. اون کسی که گاه‌گاهی باید یادش بیفتم خودمم نه اونا!
چقدر دلم برای خودم تنگ شده بود...

 *** خودم ندیدم اما شنیدم  این نوشته در تلویزیون ماهواره ای صدای  آمریکا( VOA )  خونده شده و رویش بحث شده.

 

منظره‌‌ای ناراحت‌کننده در جنگل های شمال کشور.

به خاطر سرمای شدید زمستان سال ۸۶ ٬ بسیاری از درختان جنگل‌های شمال ایران را به بهانه سرمازدگی  قطع کردند و در بعضی جاها به جای  کاشت نهال جدید٬ ساختمان سبز کردند.

و اما گناه این روباه چیست که خانه‌اش (جنگل) را خراب و آواره‌اش کردید تا زیر چرخ  بولدوزرهای حمل درخت کشته شود.

(بالاترین)

 (بالاترین) (خورشید‌خانم)

امشب در صفحه‌ی 14 روزنامه‌ی اعتماد خوندم که  یکی از دانشجوهای دانشگاه تربیت‌معلم همدان به خاطر رد شدن در گزینش آموزش و پرورش در کلاس، در جلوی چشم هم‌کلاسی‌هاش با اسلحه‌گرم خودکشی کرده.

یادم افتاد که چند وقت پیش یکی از خانم‌های همسایه بهم سپرده بود برای گزینش در استخدامش در یک اداره ممکنه بیان تحقیق و اونم چون بهم خیلی اطمینان داره آدرس منو داده. پیش خودم گفتم آدرس چه‌کسی رو دادی! کسی که خودش سالها پیش در گزینش به طور ناجوان‌مردانه‌ای رد شده.

بعد از یکی دو روز اومدن تحقیق. من فکر کردم دیگه شرایط عوض شده و خبری از سوال‌های مسخره و بی‌ربط اوائل انقلاب نیست. اما بود!

مأمور تحقیق پرسید خانم ... چادر سرش می‌کنه( خوب من می‌دیدم بدون چادر می‌ره سر کار) گفتم نه، اما حجابشو از یه خانم چادری بهتر حفظ می‌کنه. پرسید تو آسانسور، تو لابی ساختمون، توی راه‌پله وقتی به مردی بر‌می‌خوره، مثلا شوهر شما چه‌طوری برخورد می‌کنه؟ زمینو نگاه می‌کنه یا خیره می‌شه به صورتش؟ باهاش دست نمی‌ده. گفتم این‌حرفا چیه. معلومه سرشو می‌ندازه پایین.( پیش خودم  گفتم، خدایا توبه)

پرسید: شوهرش سیگار می‌کشه؟ بچه‌ش بهتون سلام می‌کنه؟ مهمونی می‌گیره و اگر می گیره صدای آهنگ میاد؟
گفتم شوهرش که اصلا لب به سیگار نمی‌زنه(اصلا من خبر ندارم سیگاریه یا نه، صدای آهنگ و مهمونی که از هر خونه‌ای میاد و رقص و قر دادن این خانم همسایه رو هم بارها دیده بودم).  گفتم وا! چه حرفا! من فقط دیدم سفره نذری می‌ندازه و گاهی صدای اذان  از خونه‌شون بلنده! گفت نماز خوندنشو دیدی؟ گفتم موقع نماز خونه‌شون نبودم، اما یک بار تو حیاط با هم حرف می‌زدیم یهو تا صدای اذان رو شنید، فوری خداحافظی کرد که نماز اول وقتشو از دست نده(تو دلم گفتم اونجای آدم دروغگو!) کلی سوال کرد تا رسید به من. پرسید تحصیلاتتون، گفتم لیسانس و خانه‌دار( می‌دونستم خوشش میاد زن لیسانس بگیره و تو خونه بمونه. بهش نگفتم این تنها روزیه که خونه‌م و همیشه عین زن سعدی این‌ور و اون‌ورم) از تحصیلات و شغل شوهرم پرسید. و یهویی رفت تو زندگی ما و سوال‌های اینچنینی. عصبانی شدم.

  گفتم :فکر کردم دیگه دوره‌ی این‌جور تحقیقات به سر اومده. آخه این چه سوالاییه می‌پرسید؟ دیگه به خانواده‌ی ما چیکار دارید؟ آخه سیگاری بودن شوهر اون خانم ویا شوهر من چه ربطی به توانایی‌های خانم ... داره؟  مگه شش ماهه آزمایشی استخدامش نکردید پس باید فهمیده باشید چقدر آدم شایسته‌ایه.

خودشو یه ذره جمع‌و‌جور کرد و معذرت خواست. بعد از چند سوال الکی دیگه رفت. و خوشبختانه اون خانوم به یاری ماها  قبول شد...

یادمه روز جشن هشت مارس روز جهانی زن، شیرزاد عبداللهی عضو کانون معلمان در سخنرانیش گفت که:

خیلی تاسف‌آوره که در گزینش از معلم‌های زن درباره‌ی روابط خصوصی‌شون سوال می‌کنن. مثلا اگه تو خونه تنها باشید و برادرشوهرتون زنگ بزنه چیکار می‌کنید؟ چه‌طوری جلوش لباس می‌پوشید؟ و یا یک خودکار و یک دستمال کاغذی می‌دن و می‌گن فرض کن این خودکار یک آدم مرده‌است و این دستمال کفنه. حالا اینو کفن کن ببینم بلدی!

 

 اون‌روز با اینکه از این مثال آقای عبداللهی کلی خنده‌م گرفته بود که مثلا  خودکار که دست و پا و دهن نداره ببندیمش، آه  از نهادم براومد. آخه من هم یکی از قربانیان گزینش آموزش و پرورش هستم!

بعد از انقلاب فرهنگی ...

ادامه مطلب