زن‌ها که الان هم دارند پادشاهی می‌کنند وای به حال صد سال بعد. آن موقع دیگر نیازی به مرد ندارند. فکرکنم مثل موجوداتی شوند که خودشان را ارضا می‌کنند و حتی بچه را به جای زاییدن از اینترنت داونلود می‌کنند. (دوستش که همراه اوست قاه قاه می‌خندد)

نه به خدا، خنده ندارد ... فکر کنم آن موقع دیگر به طور کامل دمار از روزگارمان در می‌آورند و بیشتر ما تا آن موقع دق مرگ شده‌ایم.

اما خوب ... کمبود مرد می‌شود و باز چند همسری مد می‌شود.

یه شوخی می‌گویم: به همین خیال باشید ...

نرگس ابولقاسمی، 38 ساله، کارمند آژانس هواپیمایی می‌گوید:

صد سال بعد همه‌ی کارها اینترنتی می‌شود و همه در منزل می‌نشینیم و ماشین‌ها برای‌مان کار می‌کنند. حتی یک لیوان آب خواستیم فوری جلوی‌مان حاضر می‌شود. آژانس هواپیمایی که زودتر از شغل‌های دیگر از بین می‌رود و از الان اینترنتی شده.

می‌پرسم: خوب اینطوری که زن‌ها همه چاق می‌شوند.
می‌گوید: آن موقع مجبوریم مرتب ورزش و پیاده روی کنیم.

در ضمن چیزی که برایم مسلم است صد سال دیگر زن‌ها بر دنیا مسلط می‌شوند.

بعد فکری می‌کند و اضافه می‌کند:
اما اگر همینطور تورم سالی 25% اضافه شود کارمان زار است و باید عطای استراحت و ورزش را به لقایش ببخشیم.
تا نفوس بدتری نزده از او تشکر می‌کنم و می‌روم سراغ نفر بعدی.

والیه محسنی، 57 ساله، مترجم، اعتقاد دارد اگر فرهنگ و بینش اجتماعی در این صد سال پیشرفت کند حتمأ زن‌ها همه جیز را در اختیار خود می‌گیرند. اما به شما بگویم، زن‌ها الان هم بر همه چیز مسلط هستند اما به صورت پنهان! خانم‌ها ذاتأ مدیران خوبی هستند وعاقل‌تر از آقایانند.

از او می پرسم کار ترجمه در صدسال بعد چطور می‌شود؟ کاملأ اتوماتیک؟
نه نه, ترجمه باید روح داشته باشد و هرگز ماشین مثل انسان نمی‌تواند به کلمات و جملات روح اضافه کند. صد سال که هیچ تا هزار سال دیگر فکر نکنم همچین ماشینی اختراع شود.

اقدس پایدار، 70 ساله، کارشناس بازنشسته وزارت علوم، رک و صریح می‌گوید:

همه چیز بستگی به حکومتی دارد که صد سال دیگر بر کشور حاکم است. شاید همینجا بمانیم.

مریم راستی، 31 ساله، اپتومتریست آهی می‌کشد و می‌گوید کاش تا صد سال بعد ما اپتومتریست‌ها بتوانیم مستقل از چشم پزشکان برای خودمان مطب بزنیم.

می‌پرسم ممکن است تا سال بعد دستگاهی اختراع شود که ما در کوچه و خیابان بتوانیم چشم‌مان را جلوی سوراخش بگیریم. با استفاده از کارت اعتباری شماره چشم‌مان را به ما بدهد و از آن طرف هم عینک برای‌مان بسازد و از شکاف دیگری تحویل بدهد. یا از طریق webcam چشممان را به دکتری در آن طرف دنیا نشان بدهیم.
می‌خندد و می‌گوید:

امکان ندارد. وضع چشم انسان جوری نیست که بدون معاینه حضوری بتوان با دستگاه یا مثلا webcam مشکلش را فهمید. حتی از نظر روانی بیمار احتیاج با همدردی پزشک دارد و روحیه هر بیمار با دیگری فرق دارد و نمی‌شود نسخه واحد برای درد واحد تجویز کرد.

در مورد رسم و رسومات ازدواج در صد سال بعد، مریم معتقد است که مهریه و جهیزیه و خواستگاری و حتی ازدواج به شکل امروزه حتمأ ور می‌افند. اما حتما الگویی دیگر جانشین سنت‌های امروزی می‌شود.

خوش به حال دختران آن موقع. الان وقتی می‌بینم پزشک متخصصی که از صبح تا شب با دانشجوهای دختر همکارش سروکار دارد اما مادرش را می‌فرستد برای پسندیدن یکی‌شان، می‌گویم کاش هر چه زودتر این سنت‌ها ور بیفتد. یعنی تا صد سال دیگر فکر پسرها مستقل می‌شود؟

شیدا و نیلوفر دو دختر 18 ساله که پیش دانشگاهی هستند وقتی موضوع مورد صحبت را می‌شنوند از خوشحالی جیغ می‌کشند. زن‌ها تا صد سال دیگه فرشته می‌شوند.

منظورتان را نمی‌فهمم.

شیدا می‌گوید: یعنی زن‌ها از شدت مقام بالا به آسمان‌ها می‌رسند. اون موقع دخترها می‌روند خواستگاری هر پسری که دوست دارند.

نیلوفر می‌گوید: نه، تا آن موقع ازدواج ور می‌افتد.

فواد،22 ساله، دانشجوی فیزیولوژی در حرف آن‌ها می‌پرد:

هر چیزی که در تاریخ اتفاق افتاده همیشه پای یک زن در میان بوده، مطمئنم که صد سال دیگر تمام دنیا به دست زن‌ها می‌افتد و ما بدبخت می‌شویم ...

شیدا و نیلوفر می‌گویند چند هزار سال شما سرور بودید حالا نوبت ماست.

سروناز جلیل زاده، 27 ساله، دیپلم، خانه‌دار که همراه مادرش به بیمارستان آمده، خیلی قاطع می‌گوید که تا صد سال دیگر همه سنت‌ها از جمله ازدواج از بین می‌روند. زن و مرد حقوق برابر خواهند داشت. تمام کار خانه با ماشین انجام می‌شود و ما زن‌ها کاری نداریم جز اینکه به خودمان برسیم و خودمان را خوشگل‌تر و خوش اندام‌تر بکنیم.

می‌گویم نظر شما چیست؟ وضعیت زنان در سال 1488 چگونه خواهد بود؟

بعضی جواب‌ها را که شنیدم متاسف شدم. زنان ایرانی اگر بر اساس فرهنگ و فلسفه و تمدن اسلامی حرکت کنند روز به روز متعالی‌تر می‌شنود و کمتر به سمت هرج و مرج و فرهنگ غرب می‌روند. و هیچ سنتی هم از بین نمی‌رود. بخصوص مادری که وظیفه اصلی یک زن است.

همین سوال را از ساره افشین پور، 27 ساله، لیسانس روانشناسی، دانش‌پذیر مدیریت اجرایی، و مسئول دفتر یک فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ می‌پرسم.

فکر می‌کنی زنان در سال 1488 چه وضعیتی داشته باشند؟

بدون مکث می‌گوید: امیدوارم تا آن موقع زنان بتوانند قاضی بشوند.

انگار دل پری از این قضیه داری!
خوب زنان از نظر تحصیلات حقوقی و قدرت قضاوت هیچ کم از مردان ندارند و نمی‌دانم چرا نمی‌گذارند زنان قاضی شوند.

ساره ادامه می‌دهد: یکی از آرزوهای من اختراع دستگاه باطن سنج است. تا بتوانیم بفهمیم چه کسی واقعأ آدم خوبی است و چه کسی فقط تظاهر می‌کند. از دست متظاهران دلم خون است. تا صد سال دیگر همه کارها که ماشینی می‌شود هیچ، فکر می‌کنم تا آنوقت می‌توانیم کره زمین یا حتی کرات دیگری را از راه دور مدیریت الکترونیکی کنیم. مردسالاری حتمأ از بین خواهد رفت و راهکارسالاری جایگزینش می‌شود. یعنی هر کس راهکار بهتری ارائه داد همه خانواده قبول خواهد کرد. چه مرد خانواده باشد چه زن و چه فرزند یا حتی پدربزرگ.

نظم در صدسال دیگر بیشتر می‌شود و هر قانونی از بین رفت قانونی منسجم‌تر و بهتر جایش را می‌گیرد. مشکل ترافیک و آلودگی از طریق اختراع ماشین‌های بی‌دود و ساخت راه‌های زیرزمینی و روزمینی و هوایی حل خواهد شد. بین زن و مرد هیچ گونه تبعیضی نیست. هیچ جنگی در دنیا اتفاق نمی‌افتد و ...

آنجنان محو مدینه فاضله‌ای هستم که ساره دارد می‌سازد که گذشت زمان یادم می‌رود. به خودم می‌گویم بیکار بودی در این دوره دنیا آمدی؟ نمی‌شد صبر کنی تا صد سال بعد؟